شعري از حافظ
ای پادشه خوبان داد از غم تنهائی دل بی تو بجان آمد وقتست که بازآئی
دایم گل این بستان شاداب نمیماند
دریاب ضعیفان را در وقت توانائی
دیشب گله زلفش با باد همی کردم گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودائی
صد باد صبا اینجا با سلسله میرقصند اینست حریف ای دل تا باد نپیمائی
مشتاقی ومهجوری دورازتوچنانم کرد کزدست بخواهد شد پایاب شکیبائی
یا رب بکه شایدگفت این نکته که درعالم رخساره به کس ننمود آن شاهدهرجائی
ساقی چمن گل رابی روی تو رنگی نیست شمشاد خرامان کن تا باغ بیارائی
ای درد توام درمان در بستر ناکامی وی یاد توام مونس در گوشه تنهائی
در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمائی
فکرخود ورای خود درعالم رندی نیست کفرست درین مذهب خود بینی و خود رائی
زین دایره مینا خونین جگرم می ده تا حل کنم این مشکل در ساغر مینائی
حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آید
شادیت مبارک باد ای عاشق شیدائی
دوستان بر سه نوعند گر بدانی